Եթե հակիրճ ասեմ, ապա թե՛ ավելի վաղ անցյալում, և թե՛ հատկապես վերջին մի քանի տարիների իմ գրեթե բոլոր գրառումներն ու եթերները ուղղված են եղել մարդկանց մեկ բան համոզելուն, որ Ռուսաստանը եղել է, կա և կլինի մեր միակ բարեկամն աշխարհում։
Արցախը մնաց միայնակ և, այլ ելք չունենալով, հանձնվեց: Մեծ քաղաքականության մեջ անբարոյականությունը սկզբունք դարձրած քամելեոնները թքեցին մի բուռ ժողովրդի իրավունքների վրա: Բայց վերևն Աստված կա, և կա նաև բումերանգի հայտնի գործոնը՝ մի օր իրենց ճակատին կստանան կործանիչ հարվածը:
Գանձդ ամենայն բարութեանց` շնորհեա ինձ դանկի միոյ չափ ի քո բազում առատ բարեացդ, որ չարաչարս եմ աղքատացեալ եւ քաղցեալ. զգեցո եւ կերակրեա զիս արտասուօք ապաշխարութեան։
ՈՒկրաինայի հարցով կայացած վերջին բանակցությունները վկայում են, որ Մոսկվան չի փոխել իր սկզբունքային դիրքորոշումը և չի գնա վերջնական խաղաղության, եթե չհամաձայնեցվեն եվրոպական անվտանգության հիմնարար խնդիրները։
Այստեղ գլխավոր հարցը ՆԱՏՕ-ի՝ 1997թ. ռազմական ներկայության վերադարձի մեջ է: Բանակցային գլխավոր ուղերձն այն է, որ Ռուսաստանը չի հրաժարվել 2021թ. ներկայացված պահանջներից և մտադիր չէ ռազմավարական նպատակները փոխարինել ժամանակավոր հրադադարով՝ հանուն ԱՄՆ դիվանագիտական հաղթանակի...